Όταν στις 21 Φεβρουαρίου 2024, μια μέρα που μέχρι εκείνη τη στιγμή κάναμε περίπατο στη Λεωφόρο και προηγούμασταν 0-2, μείναμε αναπάντεχα με 10 παίκτες από τον τραυματισμό του Baba, ισοφαριστήκαμε (στο αθροιστικό σκορ) στο 129′ από τον Λημνιό, είδαμε τον Drągowski να κρατάει 3 φορές ζωντανό τον ΠΑΟ αποκρούοντας τα πέναλτυ των Despodov, Ozdoev, και Otto, και λίγο αργότερα είδαμε τον Samatta να γλυστράει και να στέλνει τη μπάλα άουτ, ήταν σαν το ποδοσφαιρικό σύμπαν να είχε συνωμοτήσει εναντίον του ΠΑΟΚ.
67 μέρες αργότερα, ήμασταν στο -10 από την αεΧ. Λίγη ώρα αργότερα, ήμασταν στο -4. Και 88 (άλλες 21) μέρες αργότερα, σκουλήκια και χανούμια χτυπιόντουσαν στις καθυστερήσεις και ο ΠΑΟΚ στεφόταν Πρωταθλητής! Έχουν σχέση αιτίας και αιτιατού ο αποκλεισμός από τον ΠΑΟ στο Κύπελλο και η μετέπειτα κατάκτηση του Πρωταθλήματος; Από το βιβλίο “Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι” του Milan Kundera που διάβασα πριν 40αριά χρόνια, μου έχει μείνει η προφανής αλλά ενδιαφέρουσα σκέψη πως δεν είναι δυνατόν να πάμε πίσω και να ξαναζήσουμε τη ζωή μας παίρνοντας άλλες αποφάσεις ώστε να μπορούμε να συγκρίνουμε πώς θα εξελισσόταν διαφορετικά η ζωή μας. Κατ’αναλογία, δεν μπορούμε να ξέρουμε τι θα είχε γίνει αν εκείνη την (αποφράδα;) μέρα δεν χάναμε 3 πέναλτυ που έδιναν πρόκριση. Θα είχαμε πάρει το τρεμπλ; Θα είχαμε πάρει τ’αρ…α μας και στις 3 διοργανώσεις και θα είχαμε τώρα τα σκουλήκια να μας λένε πως μέσα σε περίπου 6 24άωρα μας στέρησαν το Πρωτάθλημα και μας κέρδισαν και στον τελικό του Κυπέλλου; Η ζωή είναι χαώδης και ακόμα περισσότερο το ποδόσφαιρο όπου ο Παράδεισος και η Κόλαση καμμιά φορά απέχουν όσο μερικές τρίχες του Ansarifard.
Αυτό όμως που δεν έχει τόσο νόημα να κάνουμε για το παρελθόν, έχει νόημα να το κάνουμε για το μέλλον, αναλογιζόμενοι τις πιθανές συνέπειες που μπορεί να έχουν κάποιες επιλογές μας. Και όπως τα γκολ του Κωνσταντέλια και του Sastre μείωσαν τη διαφορά μας από την αεΧ από τους -10 στους -4 (“6άποντο” το παιγνίδι γαρ), έτσι και η πρόκριση επί του ΟΣΦΠ, πέρα της ανείπωτης χαράς και των άλλων ευεργετικών συνεπειών, θα μας κοστίσει από άποψη καταπόνησης των παικτών μας 2-3 (ανάλογα με το αν προκριθούμε στον τελικό) έξτρα αγώνες σε σχέση με τους παίκτες της αεΧ και άλλων ομάδων και 4-6 σε σχέση με αυτούς του ΟΣΦΠ! 4-6 αγώνες, και μάλιστα δύσκολοι, στους 50κάτι, είναι πολύ σημαντικοί!
Θα παίξει ρόλο η καταπόνηση από 4-6 έξτρα αγώνες σε σχέση με τους παίκτες του ΟΣΦΠ όταν θα παίξουμε μεταξύ μας στα πλέυ-οφς; Ίσως, αν, π.χ., εμφανιστούμε όπως στο Ατρόμητος-ΠΑΟΚ 2-0, αυτό να είναι προφανές. Ίσως να μην είναι προφανές. Μακάρι να τα σηκώσουμε όλα. Όμως αυτή τη στιγμή είναι ένα λογικό ενδεχόμενο ότι η πρόκριση στο Κύπελλο μπορεί να μας στοιχήσει στο πολυπόθητο Πρωτάθλημα.
Και τι θα έπρεπε να είχαμε κάνει δηλαδή, μήπως να είχαμε κάτσει να αποκλειστούμε ώστε να είμαστε πιο ξεκούραστοι στα πλέυ-οφς; Εννοείται πως όχι! Βέβαια νομίζω ότι γι’αυτό το λόγο δεν δείξαμε να κοπτόμαστε και ιδιαίτερα με έναν πιθανό αποκλεισμό από τον Ατρόμητο. Όμως έπρεπε να κυνηγήσουμε -έστω και με μέτρο- τις προκρίσεις και από άποψη γοήτρου αλλά και γιατί διακυβεύεται ένας τίτλος που, όσο κι αν είναι αντικειμενικά υποδεέστερος από αυτόν του Πρωταθλητή, είναι, ειδικά για μας που επισήμως έχουμε κερδίσει “μόνο” (σε σχέση με τον ακατάσχετο οχετό τίτλων του ΟΣΦΠ) 12 τίτλους, σημαντικός.
Αυτό όμως που μπορούμε τώρα που προκριθήκαμε να κάνουμε είναι ό,τι περνάει απ΄το χέρι μας ώστε να ελαχιστοποιήσουμε τις πιθανότητες η πρόκριση αυτή να μας βγει ξινή και ανάποδη από ό,τι ο αποκλεισμός από τον ΠΑΟ το 2024. Ο Lucescu το ξέρει, και πολύ ορθά είπε, στη συνέντευξη τύπου νομίζω, ότι “ακόμα δεν έχουμε κερδίσει τίποτε”. Πέρα λοιπόν από τη συγκέντρωση, τη σύμπνοια και την ομοψυχία, τον αλτρουισμό, και τη θυσία της ατομικής προβολής για το καλό της ομάδας, τα προφανή δηλαδή από πλευράς παικτών, πρέπει και η διοίκηση αλλά και ο Lucescu να κάνουν ό,τι μπορούν για να θωρακίσουν αγωνιστικά την ομάδα με μεταγραφές. Όταν φέρνεις παίκτες στο μέσο τις χρονιάς, ελοχεύει πάντα ο κίνδυνος να γίνει ζημιά αντί για καλό, όπως βλέπουμε προς το παρόν στο μπάσκετ. Υπάρχει ο κίνδυνος κάποιοι παίκτες να στραβώσουν που νεοφερμένοι περνάνε μπροστά τους στην αγωνιστική ή/και την οικονομική ιεραρχία. Αυτά είναι δεδομένα, οπότε πρέπει να ζυγιάζονται οι κίνδυνοι.
Ο Lucescu γενικά μου έχει δείξει πως είναι οπτιμιστής και δουλεύει με βάση τα “καλά σενάρια” και όχι τα στραβά. Εγώ, προσωπικά, έχω την έμφυτη τάση να εστιάζομαι και στα αρνητικά σενάρια. Και αυτά δεν έχουν να κάνουν τόσο με την ανάγκη για ποιοτική αναβάθμιση στο σέντερ-μπακ, όσο με τους κινδύνους τραυματισμών. Δεν αντέχω τη λογική του να βασιζόμαστε στο ότι δεν θα συμβεί κάτι κακό που θα είναι τόσο κακό ώστε να αποβεί καταστροφικό. Γνώμη μου λοιπόν είναι πως είναι αδιανόητο να μην κάνουμε τουλάχιστον 1 μεταγραφή ακραίου μπακ. Δεν ξέρω αν βασίζεται ο Lucescu και στον Kędziora για δεξί μπακ ή επαφίεται στο ότι ο Sastre θα πάρει τα πάνω του ψυχολογικά αν ξαφνικά βρεθεί βασικός στην περίπτωση που κάτι συμβεί με τον Kenny. Αριστερά όμως τι γίνεται; Είναι προφανές πως ο κουρασμένος Baba προτιμάται από τον ξεκούραστο Greg Taylor. Κι αν τα φτύσει ο Baba; Αν τραυματιστεί; Αν πάρει 3η κίτρινη σε κάποιον από τους 2 ημιτελικούς με τον ΠΑΟ; (Παρένθεση: Διάβασα πως ένας παίκτης του ΟΦΗ που είχε ήδη 1 κίτρινη με την αεΧ και 2 συνολικά στο Κύπελλο, πήρε επίτηδες 2η στον προημιτελικό ώστε να εκτίσει στο Πρωτάθλημα την κόκκινη αντί για τις 3 κίτρινες στον 1ο ημιτελικό με τον Λεβαδειακό! Οπότε πρέπει κι εμείς να είμαστε προετοιμασμένοι να γίνει αλλαγή ο Baba αν πάρει 3η κίτρινη στον 1ο ημιτελικό και να εκμαιεύσει μετά 2η κίτρινη από τον πάγκο! Είναι γελοίο που μπλέκονται οι κάρτες μεταξύ διοργανώσεων αλλά αφού έτσι τα θέλει η ΕΠΟ…). Βασίζεται μήπως ο Lucescu στον Sastre και για αριστερά (έχει παίξει 1-2 παιγνίδια); Ή ότι ο Greg Taylor μπορεί να βγάλει 120 λεπτά παίζοντας υποφερτά; Ρητορικό το τελευταίο ερώτημα!
Ολοκληρώνω λοπόν με 3 ρητά:
Λαϊκή παροιμία: Όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα.
Σόλων προς Κροίσο: Μηδένα προ του τέλους μακάριζε.
Αίσωπος: Συν Αθηνά και συ χείρας κίνει.
Επικοινωνία: paokstats at yahoo.com
